Code rood bij I&W: vrijgegeven stukken tonen chaos, druk en ontzag voor vliegindustrie

De modellen- en rekenbureau’s varen wel bij deze janboel. Ze hebben voortdurend werk voor een goed belegde boterham. En de burgers hebben het nakijken er is geen een onafhankelijk onderzoeksbureau in het veld dat toegang heeft tot de cijfers van KLM, Schiphol en het ministerie voor welke controle dan ook. Zelfs voor Inspectie is de boel niet inzichtelijk en controleerbaar. En burgers en het parlement worden geacht de minister op zijn kleur ogen te geloven met zijn modelmatige wereld, die geen recht doet aan de keihard onleefbaar gemaakte wereld van de buren van Schiphol.

Wat in de stukken naar voren komt en hier nog het meest wringt en schuurt, is niet de bestuurlijke chaos, maar de rechtsstatelijke laksheid.

De overheid heeft namelijk geen onderhandelingsruimte: normen zijn geen elastiek, en je kunt niet schuiven met cijfers of modellen omdat het een politieke smaakkwestie is, en/of daarvan willen maken.

Wanneer berekeningen intern als “onbetrouwbaar” worden bestempeld, hoort de reflex in een rechtsstaat niet nóg een rekenronde, maar beschermen hoort de reflex te zijn.

Met Schiphol is het altijd zo, niet rekenen om te begrijpen, maar rekenen tot het past-alsof je iemand met maat 62, in een blauwkleurig jurkje van maat 36 probeert te hijsen en wurmen.
En de creatie telkens weer presenteren met een andere strik eromheen gedrapeerd.

Nee dan niet een beetje gaan afslanken of zo, maar een heus 7‑stappenplan wordt er nu weer voor de morbide obese luchthaven opgetuigd. En op losgelaten om het wringende blauwe jurkje vooral passend te laten ogen.
Schiphols ritssluiting en naden zijn reeds gebarsten, knopen staan op springen en het wringende kledingstuk kruipt steeds ongemakkelijker omhoog,
Maar Den Haag zegt dan: “Het Blauwe Jurkje staat ons beeldig, zelfs de koning knikt instemmend, Dus we dragen het ongemakkelijke, met kunst, vliegwerk & veiligheidsspelden bijeengehouden kledingstuk met nationale trots!”
En omwonenden? Die dragen de lasten: slapeloze nachten, benauwdheid, chronische stress, verkorte levensduur — kortom, hun gezondheid lijdt er al decennia onder.

Dan KLM-topvrouw Rintel, zij waarschuwt voor de verwoestende impact op Delta Air Lines. De verwoestingen van nachtrust, gezondheid, en het überhaupt nog een beetje normaal kunnen wonen of leven van onder-omwonenden? Hoezo geen verwoesting daar? Telt dat niet?

Tussen reguleren en faciliteren is de grens flinterdun. Overleg met de sector is logisch, maar wanneer private partijen meeschrijven aan de uitgangspunten van modellen die bepalen hoeveel hinder ‘acceptabel’ is, is dat toch wel een heel vreemde zaak.

Fair balance klinkt mooi, maar is feitelijk een lege huls. Een rechtsstaat hoort niet te rekenen tot het past. Zij hoort te begrenzen waar het moet.

Ach ja. Een verwoestende impact van krimp van de luchtvaart op de samenwerking tussen KLM met Delta Airlines, dat kun je als minister toch onmogelijk op je geweten hebben… Dan maar een verwoestende impact van eindeloze herrie en smerige uitstoot op de eigen bevolking. En om het eigen geweten te sussen geef je die burger gelijk maar het advies om te verhuizen als hij/zij het allemaal niet meer trekt. Dat ondankbare stuk vreten dat zijn of haar rust, gezondheid en slaap verkiest boven de dagelijkse bereikbaarheid van al die onontbeerlijke KLM-bestemmingen waar voornamelijk buitenlandse overstappers van profiteren. Tja. Als ik ambtenaar was zou ik hier op zijn minst ook een beetje buikpijn van krijgen. Ondertussen schiet de burger daar natuurlijk helemaal niets mee op en rest alleen nog procederen tegen de eigen overheid. Tenzij de politiek eindelijk een keer schoon schip maakt met dit malafide ministerie dat als een verlengstuk van de luchtvaart functioneert.