Verstilling in het LVB is een fictie, ontmaskerd door uitstel A350

De beloofde ‘verstilling’ in het Luchthavenverkeersbesluit (LVB) kan door het ministerie op geen enkele manier worden afgedwongen. Het veel langer doorvliegen met de 747 Jumbojet door KLM maakt dat pijnlijk duidelijk.

De 15 procent minder herrie die de minister beloofde, bestaat uitsluitend in het rekenmodel dat het departement zelf heeft gekozen, zelf heeft gekalibreerd en zelf heeft gevuld met aannames over vlootvernieuwing die niet juridisch zijn geborgd. De verstilling is daarmee geen norm, geen verplichting, geen handhaafbare grens, maar een beleidsmatige illusie die nu door de vertraging van de A350 is ingestort.

De kern van de fictie zit in de manier waarop het LVB omgaat met vlootvernieuwing. De minister presenteert de verstilling als een gevolg van modernisering van de vloot, maar nergens in het LVB staat de verplichting voor luchtvaartmaatschappijen om stillere toestellen in te zetten. Er is geen norm die zegt dat lawaaiige types moeten verdwijnen. Er is geen uitfaseringsplicht. Er is geen handhavingsmechanisme dat de Inspectie kan inzetten. De verstilling is dus een puur rekenkundige aanname: het ministerie doet alsof de vloot stiller wordt, en rekent vervolgens de hinder omlaag op basis van die aanname.

Genadeloos
De vertraging van de A350 legt dit mechanisme genadeloos bloot. Het LVB rekent met geluidsreducties die alleen optreden als de 747 verdwijnt. Maar de Jumbojet verdwijnt niet. De verstilling die het LVB belooft, hangt dus af van een toestel dat niet geleverd wordt, door een fabrikant die zijn eigen planning niet haalt, voor een sector die structureel meer belooft dan levert. Dit betekent dat de verstilling geen enkele realiteitswaarde kent: het is een beleidsdoel dat volledig afhankelijk is van externe factoren waar de overheid geen controle over heeft en geen verplichtingen aan verbindt.

Daarmee wordt zichtbaar dat het LVB een fundamentele juridische tekortkoming bevat. Het presenteert hinderreductie als een resultaat van het stelsel, terwijl het stelsel geen enkele verplichting bevat die dat resultaat afdwingt. Het ministerie rekent zichzelf rijk met geluidsreducties die uitsluitend bestaan in de spreadsheets. De verstilling is een papieren constructie die juridisch niet kan worden afgedwongen, niet kan worden gehandhaafd en niet kan worden gecorrigeerd wanneer de sector haar beloften weer eens niet waarmaakt. De vertraging van de A350 ter vervanging van de Jumbojet is het bewijs dat het LVB een lege huls is.

Per definitie onzeker
Het ministerie presenteert het stelsel als evenwichtig, als stabiel, als voorspelbaar, maar de verstilling is gebaseerd op aannames die per definitie onzeker zijn. Vlootvernieuwing is geen norm, maar een hoop. Innovatie is geen verplichting, maar een wens. De verstilling is geen juridisch geborgd resultaat, maar een toekomstverhaal dat alleen klopt zolang niemand vraagt hoe het wordt afgedwongen. Nu de A350 is vertraagd, valt het hele construct om. Het LVB geeft dus een misleidende voorstelling van zaken: het suggereert dat de hinder afneemt, terwijl het stelsel geen instrument bevat om de hinder daadwerkelijk omlaag te brengen.

De vertraging van de A350 maakt daarom één ding duidelijk: de verstilling in het LVB is een beleidsmatige fictie die nu door de feiten is ingehaald. Het ministerie heeft een stelsel gebouwd dat afhankelijk is van beloften van de vliegindustrie, zonder die beloften juridisch te borgen. De 747 die nog jaren blijft vliegen, is het symbool van die mislukking. Het laat zien dat de verstilling niet bestaat, nooit heeft bestaan en nooit zal bestaan zolang het ministerie weigert om de vliegindustrie aan te pakken.

We staan weer aan de vooravond van belangrijke juridische procedures, onder meer tegen het Luchthavenverkeersbesluit. Dat kan alleen met uw steun. Doneer aub als u wat missen kunt.

Sla dit artikel op in uw favorieten