De brief van gedeputeerde Satijn over een geluidswal bij Maastricht Aachen Airport is teleurstellend. De provincie erkent dat proefdraaien van straalmotoren op MAA nu niet is toegestaan en dat dit veel extra lawaai gaat veroorzaken, maar treft toch geen maatregelen.
De provincie erkent dat een Ground Run‑up Enclosure (GRE) — een soort geluidsmuur rond het proefdraaien — het aantal getroffen woningen flink kan verlagen. In het eigen onderzoek staat dat zo’n GRE het aantal huizen dat te veel geluid krijgt kan terugbrengen tot ongeveer 120 à 130. Dat is een enorme verbetering voor mensen die nu elke piekbelasting moeten doorstaan.
Toch kiest de provincie ervoor om géén GRE op te nemen in het plan dat het proefdraaien legaliseert. De redenen die worden genoemd klinken vooral bestuurlijk: het is te duur, het is bovenwettelijk, het zou de procedure vertragen en MAA kan het niet betalen.
Wel lawaai, geen bescherming
Voor omwonenden betekent dit simpelweg dat de provincie het lawaai wel toestaat, maar de bescherming niet regelt. De provincie zegt dat er “ook zonder GRE” wordt voldaan aan haar eigen beleidsregels voor geluid, maar die regels zijn door de provincie zelf opgesteld.
Wat voor omwonenden telt, is dat het proefdraaien van straalmotoren straks wordt toegestaan en dat de enige maatregel die het geluid echt vermindert, wordt doorgeschoven naar een onzekere toekomst.
De provincie schrijft dat een geluidsmuur eventueel later, in een aparte procedure, kan worden bekeken. Maar iedereen weet wat dat betekent: uitstel, nieuwe vergunningen, nieuwe termijnen, nieuwe vertragingen. Voor bewoners voelt dat als een slot op de deur. Eerst wordt het lawaai gelegaliseerd, daarna wordt misschien ooit nagedacht over bescherming.
Vinkje gezet
De motie van Provinciale Staten vroeg om een serieuze doorrekening, alternatieven, dekkingsopties en gesprekken met partners. Formeel heeft de provincie dat gedaan, maar inhoudelijk komt het neer op een afwijzing. De GRE werkt, maar wordt niet gekozen. Alternatieven bestaan, maar worden niet toegepast. Dekkingsopties worden genoemd, maar niet uitgewerkt. Gesprekken worden gevoerd, maar zonder verplichting tot resultaat.
Voor omwonenden betekent dit dat de provincie opnieuw kiest voor de luchthaven en niet voor hun leefomgeving. Het Provinciaal Inpassingsplan (PIP) dat nu voorligt, legaliseert extra geluid en schuift de bescherming vooruit.
De provincie noemt dit een “aanvaardbaar woon- en leefklimaat”, maar voor bewoners die de piekbelasting van straalmotoren kennen, voelt dat compleet anders. Zij krijgen te horen dat de hinder beperkt is tot maximaal 62 sessies per jaar, maar elke sessie is een inbreuk op hun leefomgeving. Een GRE zou die klap dempen. Dat is geen luxe, maar basale bescherming.
De provincie kiest ervoor om die bescherming niet te bieden. Dat is de echte boodschap van deze brief: de stilte die wordt beloofd, komt niet.
Sla dit artikel op in uw favorieten
dirk
En zo verrot is de bestuurs cultuur in nederland, geweldig!
rrustema
Dat is een onterecht generalisatie. Bestuurders kunnen de druk van de industrie niet aan kan je zeggen. En sommige bestuurders gaan zelf graag mee in megalomane, feitenvrije projecties vanuit de industrie. Mogelijk zijn ze zelfs corrupt, maar daar is nog geen bewijs voor gevonden.
Internationaal doet de bestuurscultuur van Nederland het juist uitzonderlijk goed.
SK
De redenen die worden genoemd klinken vooral bestuurlijk: het is te duur, het is bovenwettelijk, het zou de procedure vertragen en MAA kan het niet betalen.
De term ‘bovenwettelijk’ mag niet zomaar als reden worden gebruikt om omwonenden niet te beschermen. Een bedrijf of overheid is altijd gebonden aan wettelijke milieunormen, zorgplichten en de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
We hebben het hier niet over een aantal extra vakantiedagen die bovenwettelijk zouden zijn maar over een omwonenden die op een schofferende wijze aan de kant worden gezet zodat men geen cent hoeft uit te geven en zo een ‘procedure’ door de strot kan drukken waardoor ze zo letterlijk kunnen stikken. Allemaal voor een al jarenlang verliesgevend vliegveld Het maakt schaamteloos overduidelijk waar de prioriteiten van bestuur, gemeente, provincie politieke partijen liggen.
RB
Al jaren weet men in Limburg dat de luchthaven Maastricht nooit rendabeler zal worden. En toch wordt er steeds een andere toekomst voorgehouden, die steeds meer investeringen vraagt van de overheid en daarmee ten laste van de belastingbetaler.
Nu is er een nieuwe rekensom gemaakt, waarvan de uitkomst is dat het weggegooid geld is. Dus geen geluidsmuur.
Wat zijn de rekensommetjes voor Schiphol??? En o ja, daar hebben we ook ‘wat’ geluidsoverlast………..
Waar zit het verstand van alle betrokken partijen?
rrustema
Je kan ook redeneren: “minder belastinggeld verspild”, maar dan moet het vliegveld dan ook wel sluiten.