In de nieuwe hoger‑beroepschriften van Eindhoven en Rotterdam Airport staan geen zuivere juridische argumenten, maar het zijn frontale aanvallen op de natuurwet zelf. Landsadvocaat De Brauw probeert de Habitatrichtlijn te verbuigen tot een soort vliegveldvriendelijke uitzonderingswet.
Volgens de geschriften zou de stikstofuitstoot geen milieuschade zijn, maar puur de “continuïteit van het project”. Het is de zoveelste poging van de vliegindustrie om zichzelf boven de wet te plaatsen.
De luchthavens presenteren hun exploitatie als één‑en‑hetzelfde project, alsof de tijd sinds 1994 heeft stilgestaan. Nieuwe parkeerterreinen, platformuitbreidingen, meer verkeer, meer herrie en meer uitstoot zouden geen enkele invloed hebben op de natuur. De Brauw doet alsof de rechtbank een nieuw criterium heeft verzonnen, maar de juridische werkelijkheid is eenvoudig: wie uitbreidt, wijzigt het project. Dat is het natuurrecht.
Bizarre redeneringen
De stukken zijn doordrenkt van bizarre redeneringen: dat de referentiesituatie een soort eeuwigdurend exploitatierecht zou zijn. Alsof een rekenkundig startpunt gelijkstaat aan een vergunning. Alsof de natuur verplicht is om de uitstoot van 2014 tot in lengte van dagen te verdragen. De luchthavens blijven herhalen dat hun activiteiten “volledig binnen de bestaande rechten passen”, terwijl die bestaande rechten nooit zijn vergund, nooit zijn getoetst en nooit zijn vastgesteld.
Daarmee komen we bij het meest hilarische onderdeel: de overgangstermijn uit de 18‑decemberuitspraken. De luchthavens proberen die overgangstermijn te framen als een vrijstelling van handhaving tot 2030. Maar die termijn is geen amnestie voor grote vervuilers, integendeel. Deze is bedoeld voor initiatiefnemers die redelijkerwijs mochten vertrouwen op oude rechtspraak. Eindhoven en Rotterdam vallen daar niet onder: zij wisten al sinds 2019 dat hun activiteiten vergunningplichtig waren.
Ze dienden “zekerheidshalve” aanvragen in, kregen te horen dat hun projecten niet binnen de bestaande rechten pasten, en proberen nu alsnog te doen alsof ze jarenlang in een soort juridisch niemandsland mochten opereren.
Omdraaien
De Brauw probeert het om te draaien door te stellen dat de minister “terecht” positief heeft geweigerd. Maar een positieve weigering is geen bewijs van rechtmatigheid, het is een bestuurlijke noodgreep. De minister kon geen vergunning verlenen omdat de luchthavens geen toename wisten te legaliseren. Dat maakt de weigering geen toestemming, maar juist een signaal dat de sector al jaren zonder vergunning draait. De luchthavens proberen dit nu te normaliseren door de Habitatrichtlijn te herschrijven alsof die bedoeld is om grote vervuilers te ontzien. Dat is niet het geval.
Opvallend is hoe de vliegvelden hun eigen uitbreidingen wegpoetsen. Eindhoven Airport doet alsof een parkeergarage geen natuureffecten heeft. Rotterdam Airport doet hetzelfde met parkeerterreinen. Beide luchthavens rekenen de verkeersaantrekkende werking weg door simpelweg te stellen dat die niet toeneemt. Dat is geen natuurtoets, maar een spreadsheet‑truc. De rechtbank zag dat eerder al en oordeelde terecht dat de aanvragen onvolledig waren.
Vertragen, betwisten, juridiceren
De hoger‑beroepschriften laten vooral zien hoe de sector weigert iedere vorm van verantwoordelijkheid te accepteren. In plaats van te erkennen dat de natuurwet geldt voor iedereen, proberen de luchthavens de Habitatrichtlijn te herschrijven, de referentiesituatie te verheffen tot vergunning, de overgangstermijn te gebruiken als schild en de eigen uitbreidingen weg te poetsen. Het is een strategie die al jaren wordt ingezet: vertragen, betwisten, juridiseren, en ondertussen doorgaan alsof er niets aan de hand is.
De Afdeling bestuursrechtspraak staat nu voor een keuze. Of houdt zij vast aan de Habitatrichtlijn zoals die bedoeld is: bescherming van kwetsbare natuur. Of laat zij zich verleiden tot een uitzonderingsregime waarin luchthavens hun eigen stikstofrecht mogen definiëren en iedere uitbreiding wordt weggezet als “identiteit van het project”.
Sla dit artikel op in uw favorieten
Ger
Zojuist gelezen. Nieuwe pier Schiphol in 2027 open. Ze zijn heel klimaat bewust bezig met zonnepanelen, toiletten doorspoelen met regenwater en er is buiten winkels ook veel groen. Het kost miljarden.
Nu vraag ik mij af. Waar komen al die miljarden vandaan🤔.
SK
Enige nuance. De Brauw is geen landsadvocaat dat is Reimer Veldhuis. De Brauw Blackstone Westbroek is een (zoals ze zichzelf op de kaart zetten) groot, onafhankelijk????? en vooraanstaand internationaal advocatenkantoor en heeft in deze voornamelijk betrekking op de jarenlange, complexe juridische strijd rondom de natuurvergunningen, stikstofuitstoot en handhavingsverzoeken van de luchthaven.
Officeel is een onafhankelijk advocatenkantoor een kantoor waarvan de advocaten vrij zijn van druk of beïnvloeding door derden, zoals de overheid, de rechter, werkgevers of zelfs de eigen cliënt. Dat onafhankelijke is dus zeer betrekkelijk in deze met een overheid die voor 69,77 % eigenaar van Schiphol group is en SG als client. Grootspraak is ook bij hen niet onbekend
Burger
Met de term ‘onafhankelijk’ bedoelt de Brauw dat ze geen deel uitmaken van een grote internationale keten. Het kantoor bedoelt niet dat ze zich niets gelegen laten liggen aan de belangen van de klant. Integendeel. De Brauw en de mensen die er werken leveren zich volledig, dus voor 200 procent, uit aan de grootste en best betalende commerciele belangen. Het zijn intelligente mensen met slechts een innerlijke overtuiging: hoe meer geld we verdienen, hoe beter. Monomane types, die dicht willen aanschurken tegen de macht. Ogenschijnlijk beschaafde mensen, maaar een moreel kompas ontbreekt. Je kunt simpelweg geen partner worden bij De Brauw als je dat wel hebt.
Ger
De luchtvaart schamen zich echt nergens voor.
En hier heb ik dan ook geen worden voor.
Het is diep en diep triest.
Wereld op zn kop
Dit is natuurlijk volledige waanzin en omgekeerde wereld. Ik neem aan dat hier wel een stokje voor wordt gestoken door “redder in nood” Johan Vollenbroek en andere partijen w.o. Schiphol Watch. Dit lijkt me makkelijk neer te sabelen.
Kwetsbare natuur, relatief begrip
De kwetsbare natuur in Nederland schreeuwt stilletjes om bescherming en herstel. Maar de bescherming van die kwetsbare natuur lijkt niet voor iedereen hetzelfde uit te pakken. Bij boeren, het mkb, de woningbouw en burgers leidt de natuur al snel tot beperkingen of het intrekken van vergunningen. Bij de luchtvaart daarentegen lijkt het omgekeerde te gebeuren: daar worden de grenzen telkens opnieuw opgezocht en opgerekt.
En de kwijnende natuur? Die gaat telkens weer op de pijnbank — om te gokken hoeveel ze nog kan verdragen.
Onder invloed van beleid en partijpolitieke belangen lijkt voor de luchtvaart steeds opnieuw ruimte te worden gevonden. Waar de natuur voor de één een harde grens vormt, blijkt die voor de ander opvallend rekbaar.
Als natuur werkelijk kwetsbaar is, zou dezelfde grens toch voor iedereen moeten gelden?
Rich
1.5 graden opwarming is zeker niet genoeg .
Ze gaan door tot de zee onze delta verslind en vluchten dan zelf met vliegtuig naar hoger gelegen gebieden .
En denken niet aan de gewone burgers die ze achterlaten maar alleen aan eigen gewin zoals altijd in de politiek
Voeten op de Aarde
Het lijkt wel omdat de luchtvaart in de lucht plaatsvindt, dat ze geen enkele verantwoordelijkheid voelen om goed te zorgen voor waar ze altijd hun voeten bij terugkomst weer neerzetten, de Aarde.
Ze onttrekken zich aan het feit dat ze Aardbewoners zijn en dat het blijven verkloten van dat thuis de mensheid zal uitroeien.
Ben ik fatalistisch? Nee, het hierboven door SW uitgezochte en beschreven stuk laat weer zien dat sommige bedrijven heen blijven walsen over mens en en natuur zonder enig inzicht te willen hebben over de huidige staat van het klimaat.
Jesse Jager
Kan er een klacht ingediend worden bij de orde van advocaten wegens corruptie?
W Lieverst
Nederland is verworden tot een soort dictatuur, zelfs met corruptie. Het luchtvaartbeleid wat er doorheen wordt gedramd, is hierin een opvallend voorbeeld. Alle groei ten koste van de gezondheid van de bevolking. Je leest weleens verhalen hoe het regiem in China met de burgers omgaat. In Nederland ontbreken alleen de lijfstraffen.