De omgevingsvergunning voor de grondgebonden activiteiten van Rotterdam The Hague Airport (RTHA) ligt onder vuur. Bewonersgroep BTV heeft samen met MOB bij de rechtbank een beroepschrift ingediend tegen de revisievergunning die het college van B&W Rotterdam eind 2025 verleende.
Volgens de organisaties rammelt het besluit aan alle kanten: het bevoegd gezag is verkeerd, de natuurwetgeving is genegeerd, de geluids- en geurnormen zijn ondeugdelijk onderbouwd en de luchtkwaliteitsanalyse schiet zelfs volledig tekort.
Het beroepschrift, dat meer dan vijftig pagina’s aan kritiek en onderbouwing bevat, opent met een fundamentele fout: volgens de organisaties is het college van B&W Rotterdam helemaal niet bevoegd om deze vergunning te verlenen.
In het Besluit omgevingsrecht staat dat bij inrichtingen waar straalmotoren worden beproefd – zoals bij RTHA – de provincie het bevoegd gezag is. De indieners wijzen erop dat het proefdraaien van vliegtuigmotoren een vast onderdeel is van de bedrijfsvoering en dat vrijwel alle toestellen die op de luchthaven worden getest boven de drempelwaarden vallen. Daarom had de gemeente de aanvraag moeten doorsturen naar Gedeputeerde Staten, wat niet is gebeurd.
Geen natuurvergunning
Een tweede kernpunt betreft de natuurvergunning. RTHA diende in 2020 een aanvraag in, maar die werd in 2024 “positief geweigerd” omdat de activiteiten volgens de minister binnen de referentiesituatie zouden vallen.
Die redenering is echter door de Raad van State in december 2024 onderuitgehaald in de zogeheten Rendac-uitspraak. De Afdeling bestuursrechtspraak oordeelde dat de referentiesituatie niet langer mag worden gebruikt in de voortoets.
De gevolgen zijn groot: activiteiten die eerder als vergunningsvrij werden beschouwd, blijken alsnog vergunningplichtig. De organisaties benadrukken dat deze jurisprudentie direct geldt voor lopende procedures. “Nu er op het moment van besluitvorming geen aanvraag voor een natuurvergunning lag terwijl niet in geschil is dat RTHA natuurvergunningsplichtig is, had de vergunning niet mogen worden verleend.”
Rechtsonzekerheid
Ook inhoudelijk schort er volgens de indieners veel aan de vergunning. Zo zou onduidelijk zijn welke activiteiten precies worden vergund en of er sprake is van uitbreiding. De aanvraag, de onderzoeken en het besluit spreken elkaar tegen, waardoor volgens de organisaties rechtsonzekerheid ontstaat.
Zonder heldere omschrijving van de activiteiten is het onmogelijk om te controleren of de berekeningen voor geluid, geur en luchtkwaliteit wel aansluiten op de werkelijke situatie.
De organisaties wijzen erop dat zelfs de gemeente erkent dat er geen nieuwe activiteiten worden vergund, maar dat tegelijkertijd tal van wijzigingen en uitbreidingen worden genoemd, variërend van nieuwe tankwagens tot een grotere bagagehal en een verplaatste brandweerkazerne.
Geluidspieken
Het hoofdstuk over geluid vormt een van de meest kritische onderdelen van het beroepschrift. De geluidszone rond de luchthaven wordt volgens de indieners vrijwel volledig opgevuld door de activiteiten van RTHA, zonder dat is onderzocht hoe dit zich verhoudt tot de rest van het industrieterrein.
Op sommige zonepunten wordt de grens van 50 dB(A) al overschreden in de berekeningen. Toch legt de vergunning lagere grenswaarden op dan de berekende waarden, zonder enige motivering. “De voorschriften zijn daarmee bij voorbaat niet naleefbaar”, aldus het beroepschrift.
Ook de maximale geluidsniveaus zouden onverklaarbaar hoog zijn, soms wel 40 decibel boven het langtijdgemiddelde. De Handreiking Industrielawaai schrijft voor dat pieken maximaal 10 decibel boven het gemiddelde zouden moeten liggen, tenzij zwaar gemotiveerd wordt afgeweken. Die motivering ontbreekt volledig.
Kerosinestank
Daarnaast is er forse kritiek op het geuronderzoek. De berekende geurniveaus zouden niet overeenkomen met de groeiende hoeveelheid geurklachten uit de omgeving. In het beroepschrift staat: “In het geuronderzoek wordt geconcludeerd dat er geen overschrijding van de geurnormen plaatsvindt. Zowel in het onderzoek als het bestreden besluit wordt ook aangegeven dat dit niet overeenkomt met de ervaren geurhinder”.
De organisaties verwijten het bevoegd gezag dat het verschil tussen berekende en ervaren hinder niet is onderzocht, terwijl de wet dat expliciet vereist. Ook de voorschriften die worden opgelegd – zoals het eens per vijf jaar actualiseren van het geuronderzoek – zouden geen enkele bijdrage leveren aan het verminderen van de hinder.
Luchtkwaliteit ontbreekt
Tot slot wordt de luchtkwaliteit stevig bekritiseerd. Het luchtkwaliteitsonderzoek voldoet niet aan de wettelijke eisen en ontbreekt zelfs als volwaardig rapport. Bovendien zou het besluit in strijd zijn met de nieuwe Europese luchtkwaliteitsrichtlijn 2024/2881.
Ook de uitstoot van Zeer Zorgwekkende Stoffen (ZZS) zou toenemen, terwijl niet overal Best Beschikbare Technieken worden toegepast. De organisaties stellen dat onvoldoende is gemotiveerd waarom bepaalde technieken niet worden voorgeschreven.
Het geheel schetst een beeld van een vergunning die volgens de indieners zowel juridisch als inhoudelijk op drijfzand is gebouwd. De combinatie van een onbevoegd bestuursorgaan, het ontbreken van een natuurvergunning, onduidelijkheid over de vergunde activiteiten en gebrekkige milieuonderzoeken maakt volgens hen dat het besluit geen stand kan houden. De rechtbank Rotterdam buigt zich de komende tijd over de zaak.
Sla dit artikel op in uw favorieten
Rekel
Nu moeten wij, met “dezelfde Schipholproblemen”, navolgen!