Raad van State behandelt beroep tegen luchthavenverkeersbesluit

De zitting van gisteren was voor mij een leerzame ervaring met door mij overigens verwacht teleurstellend verloop.

Ik kon niet aan de indruk ontkomen van een mate van vooringenomenheid vanuit de rechter in ieder geval t.a.v. mijn persoon en bijdragen, maar misschien ligt dit aan het feit dat ik onbekend ben met juridische spitsvondigheden en gewend aan een open en eerlijke wetenschappelijke discussie, zonder achterliggende grote economische belangen.

Helaas kon ik mijn slotbijdrage niet brengen op de juiste manier door de voortdurende onderbrekingen, waarbij ik tevens moet constateren dat de spreekruimte die anderen kregen wel heel uitgebreid was, niet in het minst die van de luchtvaartvoorstanders.

Door het gebrek aan de mogelijkheid mijn betoog goed op te bouwen verzuimde ik om te vragen naar de antwoorden op de vele gedetailleerde zeer inhoudelijke vragen over de totstandkoming van de geluidsregels, die ik heb ingediend, waar totaal niet op is gereageerd.

Mijn poging om de zaal te vragen naar eigen ervaringen met geluidshinder werd door de rechter getorpedeerd, maar dit had heel illustratief uitgepakt is mijn inschatting: namelijk TOTAAL NIET, onder de voorstanders van de luchtvaart, dan wel te verstaan!

Mijn verzoek tot een presentatie met de titel ‘Schiphollen – Werkwijze en effect op de leefomgeving’ werd wel genoemd en ook dat dit is geweigerd, zoals ik al had verwacht. Het zou waarschijnlijk te bedreigend zijn geweest, omdat de stelling dat de overheid heel bewust en stelselmatig de belangen van de omwonenden ten gunste van de luchtvaart heeft verzaakt met veel (numerieke) voorbeelden door mij wordt onderbouwd.

Het gevolg is dat een eigenlijk qua geluidsproblematiek een bouwsel is gemaakt op een verrot fundament, waarin de luchtvaart een veel te grote ruimte heeft gekregen en nog steeds mensen als tweederangsburger mag benadelen. De discussie gingen eigenlijk over het repareren van het dak waarbij de fundering nog steeds niet wordt aangepakt. Zo’n gebouw staat dus op instorten! De Wet Luchtvaart met zijn geluidsmaten Lden en Lnight met veel te hoge grenswaarden biedt gewoon onvoldoende bescherming tegen een overmaat van herrie voor tienduizenden inwoners van dit land.

Onder de toekomstige vaste routes van de luchtruimherziening worden zoals ik al schreef dus nieuwe tweederangs¬burgers gecreëerd, vergelijkbaar met de Groningers in de gaswinning: opgeofferd voor ‘de economie’. In Limmen gaat nu al een petitie rond om dit tegen te gaan. Laat de andere bedreigde plaatsen dit voorbeeld snel volgen. Ik heb vele reacties uit de VS, waaruit blijkt dat dit een ware aanslag op de leefomgeving gaat worden voor de onderwonenden in mijn documentatie meegegeven waar met geen woord over werd gerept!

Concluderend stel ik dat de vrees voor het voortzetten van het onrechtmatig handelen door de overheid in innige samenwerking met de luchtvaartsector gewoon zal doorgaan.

Van een nieuwe bestuurscultuur in een fatsoenlijk land is nog lang geen sprake!