Terwijl Schiphol in zijn jaarverslag 2025 probeert een beeld te schetsen van een ‘schoon’ en ‘duurzaam’ bedrijf, onthullen de harde cijfers een decennialang sleepanker van giftige verontreiniging.
Uit het verslag blijkt dat Schiphol letterlijk op een berg van meer dan 200.000 ton PFAS-grond zit en dat de financiële en ecologische rekening van een incident uit 2008 na zeventien jaar nog altijd niet is afbetaald.
De term forever chemicals wordt pijnlijk tastbaar wanneer we de kleine lettertjes over het PFOS-incident van juli 2008 lezen. Destijds lekte er PFOS-houdend blusschuim uit een KLM-hangar in Schiphol-Zuidoost.
Nu, bijna twee decennia later, bekent Schiphol dat de beheersmaatregelen rond de reservoirs waar dit gif is opgeslagen nog steeds operationeel zijn. En maakte Hoogheemraadschap Rijnland desondanks bekend nog steeds veel te hoge waarden te vinden.
Drie ton per jaar
De kosten? Jaarlijks wordt er nog steeds 300.000 euro uitgegeven om te voorkomen dat dit zeventien jaar oude lek zich verder verspreidt. De kosten worden gedeeld door Schiphol, KLM en het Hoogheemraadschap, wat betekent dat de burger indirect nog steeds meebetaalt aan de nasleep van dat incident.
Het PFAS-probleem beperkt zich niet tot oude incidenten. Schiphol fungeert momenteel als een enorme opslagplaats voor giftige grond. Op het terrein ligt inmiddels een duizelingwekkende 208 miljoen kilogram aan PFAS-verontreinigde grond opgeslagen.
Wat extra verontrustend is: deze berg groeit. In 2025 nam het volume weer toe met ruim 5 miljoen kilogram ten opzichte van 2024. De reden? Elke keer als Schiphol de spade in de grond steekt voor onderhoud of bouwprojecten, komt de giftige erfenis naar boven.
Omdat het wettelijk verboden is om deze grond te hergebruiken of af te voeren zonder sanering, wordt de luchthaven een noodgedwongen gifstortplaats.
Bekentenis
Hoewel Schiphol trots meldt dat er een voorziening is getroffen voor de kosten van de bodemsanering (met een verwachte uitgave van 18 miljoen euro in 2025), bevat het jaarverslag een schokkende bekentenis. De luchthaven geeft toe dat er geen enkele voorziening is getroffen voor de PFAS-verontreiniging die zich bevindt onder bestaande gebouwen en start- en landingsbanen.
Schiphol stelt simpelweg dat ze “geen betrouwbare schatting” kunnen maken van de omvang van de gifophoping onder het beton. Dit betekent dat de werkelijke omvang van de bodemverontreiniging vele malen groter kan zijn dan de 200.000.000 kg die nu bovengronds ligt, en dat de financiële tijdbom voor de toekomst nog steeds tikt.
Schiphol bouwt momenteel een eigen bodemsaneringsinstallatie naast de Zwanenburgbaan, die ondanks ruim 600 bezwaren van omwonenden in de tweede helft van 2026 operationeel moet worden. Hoewel dit als een duurzame mijlpaal wordt gepresenteerd, is het in feite een noodgreep.
Strategisch risico
PFAS wordt in het jaarverslag expliciet genoemd als een strategisch risico dat bouwprojecten volledig kan stilleggen. Zonder deze installatie loopt de gehele vernieuwing van de verouderde infrastructuur (het masterplan van 10 miljard euro) vast in het gif.
Het jaarverslag 2025 bewijst dat PFAS en PFOS geen abstracte milieuthema’s zijn, maar een structurele last voor Schiphol en de samenleving. Van het zeventien jaar durende ‘abonnement’ op de opruimkosten van een blusschuim-lek tot de groeiende berg van 200 miljoen kilogram gifgrond: Schiphol worstelt met een erfenis die letterlijk en figuurlijk in de weg ligt van haar toekomstplannen.
Voor de omwonenden is de boodschap duidelijk: de vervuiling van gisteren is de hoofdpijn van vandaag, en de onbekende vervuiling onder het beton is het financiële risico van morgen.
Sla dit artikel op in uw favorieten
JJ
PFAS is overal aantoonbaar aanwezig op Schiphol, zie interactieve PFOS-kaart van SW, veroorzaakt door oude blusvervuiling en allerlei toepassing met waterafstotende eigenschappen, ook nu nog. Overal op Schiphol worden stap voor stap de concentraties verdunt naar de omgeving via wind, grondwateractiviteiten, oppervlaktewater activiteit, vervoer en stort. De controle is minimaal, er is nagenoeg geen controle bij werkzaamheden en wordt onderzoek naar de samenstelling van (ultra)fijnstof geweigerd. Tevens zijn ook hier de vervuilers gebaat bij hoge interventie waarden ca. 10 x hoger dan acceptabel bij schonen (vele plaatsen zijn zelfs 10 tot honderden keren meer vervuild) waardoor theoretisch tot de interventiewaarde grond legaal schoon wordt verklaard. En omdat controle wordt gemeden verspreidt de vervuiling zich verder en verder waarna dan als oorzaak verwezen wordt dat PFAS ook in je regenjas zit, dat we zelf ons eitje bakken in een teflon pan etc. Het vuil op, onder, boven het tapijt van Schiphol kent geen grenzen??
Peter Eigenhuis
Als dit zo’n immens groot, goed onderbouwd, ernstig gezondheids- en natuurbedreigend probleem is…waarom haalt Schipholwatch dan niet de voorpagina van de kranten? Verklaren en beschouwen is één…actie is twee!
Hoffie
Dit is een milieuramp, Dit is een milieumisdrijf en Schiphol komt er mee weg. En ja, de belastingbetaler mag mee betalen aan de ramp die Schiphol, (k)LM veroorzaakt heeft. Hoe krijgen ze het voor mekaar. Door te liegen, bedriegen cijfers te manipuleren, wat voor Schiphol, (k)LM de waarheid is.
Roland
What’s new?
Het houdt maar niet op met slecht nieuws over deze smerige bedrijven en de onnodige belasting op ons belastingbetalers, welke niet alleen de rekening mogen betalen van alle vervuiling, maar ook nog de schade op onze gezondheid voor hun rekening mogen nemen.
Het is één groot schandaal, al jarenlang!
Van berg naar baksteen
Zeventien jaar nazorg. Dat is geen incident meer, dat is een milieuschuld die, net als PFAS, niet afbreekt en alleen maar oploopt.
Nazorg is bedoeld als afronding van een probleem. Maar als nazorg generaties overspant, is het geen afronding meer. Het is een beleid met een uitgestelde rekening, een milieuschuld die niet afbreekt en wordt doorgeschoven naar volgende generaties.
De berg die groeit
Meer dan 200 miljoen kilo PFAS-verontreinigde grond ligt opgeslagen. Vooruitgang is paradoxaal: hoe meer je saneert, hoe groter de berg wordt die eerst beheerst moet worden.
Van berg naar baksteen
Er ligt een plan om de grond te verwerken in bakstenen — misbaksels eigenlijk. Zo wordt gif van onder de startbaan, in muren geschoven. Muren van huizen, scholen, ziekenhuizen. In die muren is PFAS wellicht minder mobiel, maar nog steeds giftig.
Een hoogstandje lucratief graaf, bak en schuifwerk als fundament voor de volgende generatie. Dus wie weet eindigen de ‘stenen des aanstoots’ straks wel als grafsteen, urn en gedenksteen. Of als een monument voor een onuitwisbare nalatenschapslast die niemand wilde, maar iedereen krijgt.
B. van Marlen
Dit laat weer eens duidelijk zien: LIEGEN LOONT! De kunst blijft om de ellende bij anderen over de schutting te gooien en de toenemende maatschappelijke kosten af te wentelen op anderen en op toekomstige generaties.
Groeien en de leefomgeving en het klimaat verder verzieken: HET KAN WEL (blijkbaar!) in de rekenkundige schijnwerkelijkheid van de luchtvaart.
VVD staat voor: Vermogendenpartij voor Verloedering en Destructie!
Erik H.
Nieuwe naam voor Schiphol, “Het Sprookjes bos”.
De PFAS was installatie is een van de nieuwe Sprookjes, geschreven door Schiphol zelf, misschien worden de bezwaar makers uitgenodigd voor de Opening, hier is Schiphol stom genoeg voor. “Kijk eens hoe goed we zijn!”
Willem Verbrugh
Ik twijfel sterk of al die PFOS in de grond rondom Schiphol afkomst is van blusschuim, alle hoogwaardige hydraulische olie en smeermiddelen bevatte ook PFOS .
Verder zijn er coatings tegen ijsfzetten.
PFOS (perfluoroctaansulfonaten), onderdeel van de PFAS-groep, is in het verleden gebruikt in coatings vanwege de extreem water- en vuilafstotende eigenschappen (hydrofoob/oleofoob). Deze eigenschappen maken PFAS-houdende materialen zeer effectief in het voorkomen van ijsafzetting (anti-icing).
Het gaat dus niet alleen over de Ttop grond maar over een veel ruimer gebied rond de landingsbanen en in de aanvliegroutes.
Het wordt tijd dat we beter gaan kijken naar de landbouwgronden en of de PFOS waarde in die gronden de voedselketen bedreigen.
Hoe opgeslagen?
Ik vraag me af hoe het ligt opgeslagen in de reservoirs. Was het niet met dekzeiltjes die regelmatig kapot gaan door de wind waardoor alles zich ook verspreid door de wind?
En ligt de vervuilde grond op een afgesloten vloer (bv van cement)? Of ligt de grond gewoon op de aarde waardoor het nog steeds de grond in lekt?
Het is toch overduidelijk dat alles onder Schiphol ook weer verspreid en inderdaad zoals iemand al schreef, in ons eten maar ook in ons drinkwater komt.