Bestuursverslag MAA schendt wettelijke eisen: omwonenden dienen formele klacht in

Bewonersorganisatie Alliantie pleinAIR Maastricht heeft een formele klacht ingediend tegen de provincie Limburg en Maastricht Aachen Airport (MAA) wegens ernstige tekortkomingen in het bestuursverslag van de jaarrekening 2024 van de overkoepelende NV HBLM.

Volgens de Alliantie voldoet het verslag op meerdere cruciale punten niet aan de eisen van het Burgerlijk Wetboek. De klacht is niet alleen juridisch van aard, maar legt een onthutsend beeld bloot van een luchthaven die structureel dieper wegzakt dan het bestuur wil doen geloven.

Centraal in de klacht staat dat het bestuursverslag geen evenwichtige en volledige analyse bevat van de toestand van de onderneming, terwijl artikel 2:391 BW dat expliciet verplicht.

De bewoners wijzen erop dat de werkelijkheid van 2024 – een jaar waarin de luchthaven op vrijwel alle fronten dramatisch onderpresteerde – zorgvuldig buiten beeld is gehouden.

In vrije val
In het document staat letterlijk dat luchtvracht slechts twintig procent van de beoogde volumes haalde, passagiersvervoer ongeveer de helft en e‑aviation helemaal niets. Deze cijfers “spreken boekdelen maar worden verzwegen”, aldus de Alliantie. Het bestuursverslag presenteert een façade van stabiliteit, terwijl de onderliggende realiteit die van een onderneming in vrije val is.

Opvallend is dat het verslag zelfs de meest basale vergelijking met de prognoses uit het businessplan 2022 achterwege laat. De gevoeligheidsanalyse uit dat plan waarschuwde dat al een daling van tien procent in reguliere volumes “stevige consequenties” zou hebben voor de netto contante waarde.

In werkelijkheid daalde de vracht met tachtig procent en de passagiersaantallen met vijftig procent, terwijl e‑aviation volledig uitbleef. Toch wordt in het jaarverslag geen enkele poging gedaan om deze discrepantie te duiden. De Alliantie concludeert dat de vereiste evenwichtige analyse in de verste verte ontbreekt.

Schiphol doet niks
Ook op het gebied van financiële en niet‑financiële prestatie-indicatoren schiet het verslag ernstig tekort. De bewoners wijzen erop dat het bestuur een mist optrekt rond de liquiditeitsproblemen. In het verslag wordt gesproken over “ondersteuning door beide aandeelhouders”, terwijl Schiphol – goed voor veertig procent van de aandelen – geen euro heeft bijgedragen en daartoe ook niet verplicht is.

De provincie Limburg heeft bovendien expliciet aangegeven geen extra geld meer in de luchthaven te willen steken. De enige reden dat MAA het jaar heeft overleefd, is een boekhoudkundige truc waarbij geld dat bedoeld was voor achterstallig onderhoud tijdelijk is ingezet om exploitatietekorten te dekken.

In het jaarverslag staat hierover: “Zowel directie als Raad van Commissarissen zijn zich ervan bewust dat bovenstaande afspraak het financieringsvraagstuk niet structureel heeft opgelost, maar slechts tijdelijk is uitgesteld.” De Alliantie merkt fijntjes op dat deze noodconstructie slechts werkt tot 1 juli 2026 en dat er geen enkel zicht is op een oplossing daarna.

Milieu buiten zicht
Milieuaangelegenheden worden volledig genegeerd, terwijl artikel 2:391 BW dat expliciet verplicht. De MER‑commissie concludeerde dat het voornemen van MAA leidt tot “ten minste een nadelig effect: de toename van 60 procent in CO₂‑uitstoot” en dat “aanzienlijke negatieve milieueffecten niet zijn uit te sluiten”. Toch komt dit in het jaarverslag niet voor. Evenmin wordt melding gemaakt van de uitspraak van de Raad van State over intern salderen, die grote negatieve gevolgen heeft voor de natuurvergunning waarop de hele businesscase leunt.

Het risicobeheer, dat volgens de wet helder en volledig moet worden beschreven, wordt door de Alliantie als misleidend bestempeld. Het bestuur beweert dat er geen sprake is van discontinuïteit, ondanks twee opeenvolgende jaren met zware verliezen, een mager vooruitzicht voor 2025 en een kaspositie die in een jaar tijd is gedaald van 15,7 naar 5,24 miljoen euro.

De risico’s die wél worden genoemd, worden gebagatelliseerd, terwijl cruciale risico’s – zoals de grote kans op een negatief MER‑advies, het ontbreken van een natuurvergunning en de structurele overbodigheid van MAA in de luchtvrachtmarkt – volledig worden verzwegen.

Structurele beperkingen
De Alliantie verwijst naar de analyse van Neo Observatory, waarin dertien structurele beperkingen worden opgesomd die de toekomstbestendigheid van MAA ondermijnen. Een van de meest veelzeggende conclusies luidt dat MAA geen thuismarkt heeft, geen logistieke operator, geen retourvracht en dat de luchthaven “de goedkoopste vrachtluchthaven van Noordwest‑Europa” is omdat maatschappijen anders simpelweg niet zouden komen.

In het document staat letterlijk dat “het jaar 2024 voor de luchtvracht uitstekend was” maar dat dit “aan MAA volledig voorbijgegaan” is. De markt heeft MAA niet nodig, en de cijfers bevestigen dat.

De klacht stelt dat het bestuur van MAA de ernst van de situatie verhult en daarmee niet alleen de wet overtreedt, maar ook Provinciale Staten en de inwoners van Limburg misleidt. De bewoners concluderen dat MAA zich inmiddels in de derde fase van de zogeheten corporate demise curve bevindt: een fase van dreigend liquiditeitstekort, brandjes blussen en verlies van controle. Insolventie is volgens hen slechts een kwestie van tijd.

Met deze klacht wordt een fundamentele vraag op tafel gelegd: hoe lang kan een luchthaven die structureel verlies draait, geen marktpositie heeft, geen vergunningen kan verkrijgen en afhankelijk is van noodconstructies, nog rekenen op politieke bescherming? Het jaarverslag 2024 geeft geen antwoord. De klacht van pleinAIR maakt duidelijk waarom.

Sla dit artikel op in uw favorieten