Schiphol bouwt een parallelle werkelijkheid waarin het over royale, juridisch verankerde rechten zou beschikken. In die fictieve wereld is de luchthaven nooit beperkt, nooit gereguleerd en nooit gehouden aan de grenzen die voor iedere andere sector wél gelden.
Dit blijkt uit de schriftelijke reactie die het vliegveld heeft ingediend in het hoger beroep over de vernietigde natuurvergunning. Het stuk gaat uitgebreid in op de inbreng van MOB, Greenpeace en Milieudefensie.
De kern van de verdediging is een kunstgreep: door de referentiesituatie kunstmatig op te blazen, moet elke toename van stikstof onschuldig lijken. Zo wordt een tijdelijke groeistop uit 2000 ineens opgevoerd als een structurele milieutoestemming. De werkelijkheid is dat die 460.000 bewegingen geen grens waren, maar een noodrem in de aanloop naar het vijfbanenstelsel.
De Raad van State heeft het besluit bovendien deels vernietigd en het verviel per 1 april 2003. Toch wordt het nu gepresenteerd als een juridisch fundament waarop de huidige stikstofberekeningen zouden mogen rusten. Het is alsof een verlopen parkeervergunning wordt gebruikt om een vandaag opgedane snelheidsboete aan te vechten.
Getal staat nergens
Voor de periode na 2003 wordt dezelfde truc herhaald. Schiphol beweert dat het LVB 2008 “480.000 bewegingen toestond”, terwijl dat getal nergens in het besluit staat. Het is afkomstig uit een MER-schatting, een theoretische berekening zonder juridische status. De geluidsruimte is bepalend, niet het aantal starts en landingen. De feitelijke capaciteit lag in die jaren bovendien aanzienlijk lager. Toch wordt deze rekenkundige fantasie nu gepresenteerd als een verworven recht dat de natuur moet accepteren.
Wat vooral opvalt, is hoe consequent feitelijke beperkingen worden genegeerd. De beschikbare pieren, de vlootsamenstelling, de luchtverkeersleiding, de onderhoudscapaciteit: alles wat de werkelijke omvang van Schiphol begrenst, wordt terzijde geschoven.
De luchthaven verdedigt geen historische realiteit, maar een theoretisch maximum dat nooit is gehaald en nooit haalbaar was. De Raad van State heeft herhaaldelijk benadrukt dat referentiesituaties moeten aansluiten bij wat feitelijk mogelijk was. Schiphol kiest voor het tegenovergestelde en bouwt zijn hele vergunning dus op drijfzand.
Eigen vlees keuren
Daarbovenop leunt de verdediging zwaar op het model LEAS‑IT, een rekeninstrument dat niet openbaar is, niet reproduceerbaar en niet onafhankelijk gevalideerd. Toch moet de natuurvergunning erop worden gebaseerd. Het is een vorm van zelfregulering die in geen enkele andere sector zou worden geaccepteerd. De slager keurt niet alleen zijn eigen vlees, maar weigert ook nog eens te vertellen welke ingrediënten hij heeft gebruikt.
Zelfs de gepresenteerde mitigerende maatregelen zijn vooral cosmetisch. N‑1 taxiën (met één stilstaande motor) wordt opgevoerd als een structurele reductie, terwijl het afhankelijk is van weersomstandigheden, veiligheid en vrijwillige medewerking van luchtvaartmaatschappijen. Het is niet juridisch geborgd en niet controleerbaar.
De claim dat er sprake zou zijn van een “blijvende daling” van stikstofdepositie is volledig afhankelijk van de opgeblazen referentiesituatie. De daling bestaat alleen op papier.
Handhavingsverzoek
En dan is er nog het handhavingsverzoek. Schiphol stelt dat er niet gehandhaafd kon worden omdat er “op dat moment een vergunning was”. Dat een vernietigde vergunning juridisch wordt geacht nooit te hebben bestaan, wordt gemakshalve genegeerd. De vraag is niet of er een papiertje lag, maar of er rechtmatig werd gehandeld. Dat was niet het geval.
De schriftelijke reactie van Schiphol is omvangrijk, maar inhoudelijk broos. Het is een poging om tijdelijke beperkingen te presenteren als permanente rechten, om MER-schattingen te verkopen als juridische normen en om niet-transparante modellen als betrouwbaar te framen. De natuurvergunning die hieruit moet voortkomen, zou niet gebaseerd zijn op feiten, maar op fictie.
De Raad van State heeft nu de taak om door deze rookgordijnen heen te kijken.
Sla dit artikel op in uw favorieten
Klaar
RVS wordt bevolkt door D66-ers. Dus dat wordt nooit wat met dat leugenachtige geteisem.
rrustema
Maar juristen bij de Raad van Staten zijn toch juist niet gebonden aan de partijlijn? Het zijn juristen die voor hun carrière hun werk goed moeten doen. Hopelijk kunnen ze dat en worden ze niet geschiphold.
Als burger stemmen ze op een partij die min of meer past bij hun wereldbeeld. Ergens in het midden, beetje liberaal, beetje sociaal, enerzijds-anderzijds, compromis gericht.
Met ‘leugenachtige geteisem’ bedoelt u denk ik de politici die met het mes op de keel een deal met de duivel sloten om een middencoalitie te kunnen sluiten. Die VVD is en blijft het probleem!
Een deal die ze hopelijk in kleine stapjes onderuit schoffelen door compromissen met de oppositie in de Tweede en Eerste Kamer, met het verwijzen naar die helaas onverbiddelijke rechter. Niet iets wat ik van de VVD verwacht maar wèl van D66.
En zolang de VVD-kiezer het gevoel houdt dat ze wonnen, de Telegraaf dat bevestigt, dan mogen ze symbolisch van alles winnen van D66 lijkt het.
Wat telt is het eindresultaat. Dat weten we pas veel later.
Mein
Waar komen toch al die mensen vandaan die dit soort praktijken uitvoeren? Willen deze geen gezond leven? Willen deze niet in een fijne wereld wonen? Geld? Zijn er geen principes meer? Tenslotte lijkt ook voor mw Rintel het inkomen voldoende om de gezondheid van haar eigen kinderen opzij te schuiven…..
rrustema
Raad van State… Daar loopt een stagiaire rond die later haar handtekening onder alle wetten van Nederland gaat zetten. Haar pa doet dat heel lang.
Ook heeft hij vliegtuigen vliegen als hobby. Dat doet hij bij KLM. Om het minimum aantal uren als piloot te halen vliegt hij zijn eigen vliegtuig zoveel mogelijk, bijvoorbeeld naar het vakantiehuis, en af en toe in een lijnvlucht. Bijvoorbeeld als het nationale team weer ergens medailles gaat winnen.
Nu nog in een Boeing, maar hij gaat bijscholen voor de Airbus. Dat zijn schone vliegtuigen die KLM gaat kopen namelijk. Daar verhaalt hij de andere rechters op de Kneuterdijk vast graag over na gedane arbeid.
En na een kopje koffie met de majesteit kunnen de onkreukbare raadsheren zijn speelgoed kapot gaan slaan met een vonnis.
Zou echt geweldig zijn. Het zou me enorm trots maken op onze rechtsstaat.
Laurens
Geachte heer Rustema, de Raad van State is een ander iets dan de Afdeling Bestuursrechtspraak en daar heeft het Koninklijk Huis dus niets mee van doen.
rrustema
Zeker, maar als er een kopje koffie met de majesteit te drinken is in een informele setting? Een groet in het voorbijgaan? Dan wordt er toch niet gevraagd naar de afdeling? Allemaal hoogste rechters.
Ook al is het een paar deuren verder en is er geen direct contact, dan nog is er een disciplinerende werking: “gaan we het speelgoed van de majesteit kapot slaan?”
Bert
Waar is het recht in Nederland gebleven als dit gebeurd, schiphol voelt zich boven de wet door jarenlanh zonder enige vergunnng te oppereren en nu dit te Eisen terwijl bij boerenbedrijven vergunningen die al jaren aantoonbaar in gebruik waren zomaar kunnen worden ingetrokken. Een echte Bananen republiek waarin wij leven. Niet de Waarheid. Niet de feiten. Het recht van de sterkste zo zie ik de wereld veranderen. Triest.
Jonathan de B
Beste mede-gehinderden. Er is weer een VVDer op het luchtvaart ministerie gekomen, dus de ellende gaat weer 4 jaar door.
Wanneer leren andere partijen nou eens dat Ministerie te claimen. Zo krijgen we nooit en te nimmer een rustigere omgeving rondom Schiphol.
Last ‑ditch‑manoeuvre
Kiest Schiphol hier niet een hopeloze vlucht naar voren door middel van een strategie die reken‑trucs als een “verworven recht” te presenteren, waardoor de natuur zich maar moet houden aan een zelfbedachte norm?
Helaas voor Schiphol is het zo, dat er zelfs in een prachtig in elkaar geknutseld doch hypothetisch scenario, niet om de wet heen gevlogen kan worden. En zal de luchthaven hoogstwaarschijnlijk een harde landing laten maken.
Problemen die zich herhalen;
*Gedeeltelijk vernietigd besluit – een besluit dat al deels ongeldig is, blijft als basis gebruikt worden.
*Theoretische MER‑schatting – een cijferreeks zonder juridische status wordt neergelegd als een “verworven recht.
*Negeren van operationele realiteit – feitelijke capaciteits‑ en milieubeperkingen worden systematisch buiten beschouwing gelaten.
Deze drie punten echter, getuigen louter van een last‑ditch‑manoeuvre van de luchthaven, om ondanks alle feiten en beperkingen, alsnog een maximale capaciteit te af te dwingen, forceren en realiseren.
Dit terwijl operationele en milieubeperkingen systematisch worden genegeerd.
Een (gedwongen – juridische) herijking van de capaciteit is daarom onvermijdelijk, tenzij Schiphol overstapt op een realistisch en duurzaam model.
Bourree
Een verweer van een bundeltje extreem dure advokaten, indirect betaald door de belastingbetaler, om de gedupeerde omwonenden en iedereen die zich zorgen maakt over de natuur en het milieu in Nederland vakkundig met overmacht en een wildgroei aan bewust verwarrende documenten en aannames DE MOND TE SNOEREN!
Wij maken het bos zo ingewikkeld dat hopelijk zelfs een rechter de bomen niet meer kan zien!!!
Het enige dat de luchtvaart belangrijk vindt is een grenzeloze groei en het arrogant tegen de muur zetten van omwonenden, milieuorganisaties, de natuur en de mondjesmaat geinteresseerde politici. De overheid helpt gewillig een handje mee en faciliteert de hel waarin de burgers terecht zijn gekomen.
En wij moeten proberen van een schamele gift deze onfatsoenlijke Goliath tegen te houden. En dat is precies wat wij gaan doen!
Bourree