Aan de voorzitter van de Tweede Kamer – motie van wantrouwen

Voorzitter, de motie die hier voorligt is geen licht middel en geen politiek ritueel. Zij is het onvermijdelijke gevolg van een crisis die niet door bewoners is veroorzaakt, niet door de MRS, maar door de minister zelf.

De bewoners die uit de MRS zijn gestapt, hebben niet alleen hun stoel verlaten; zij hebben de façade van zorgvuldigheid die de minister jarenlang heeft opgetrokken, in één beweging omvergetrokken.

Zij zeggen dat de MRS is verworden tot een stempelmachine. Dat is geen metafoor, het is een bestuurlijke diagnose. En het is een diagnose die rechtstreeks raakt aan de integriteit van het beleid waarvoor deze minister verantwoordelijk is.

De minister heeft deze Kamer herhaaldelijk verzekerd dat de MRS een volwaardige participatiestructuur was, dat bewoners invloed hadden, dat de Omgevingswet hier werkte zoals bedoeld. Maar nu blijkt dat die invloed nooit heeft bestaan.

Dit is niet alleen een politieke misrekening, het is een schending van de zorgvuldigheid die de wet eist. Een besluit dat leunt op participatie die niet heeft gefunctioneerd, is niet zorgvuldig tot stand gekomen. Een minister die dat besluit verdedigt met verwijzing naar die participatie, informeert de Kamer onjuist. En een Kamer die dat laat passeren, verzaakt haar controlerende taak.

Voorzitter, de MRS‑crisis is geen incident dat kan worden gladgestreken met procedurele taal. Het is een structurele ontmaskering van een bestuurscultuur waarin participatie wordt gebruikt als legitimatie in plaats van als inhoudelijk instrument.

De bewoners hebben dat nu bevestigd. Zij hebben laten zien dat hun adviezen geen enkele invloed hadden, dat hun rol was gereduceerd tot decorstuk, dat de minister participatie gebruikte om een vooraf bepaalde koers te maskeren.

Dat is bestuurlijk cynisch, en juridisch ronduit ondermijnend. De zorgvuldigheidsnorm, de motiveringsplicht, de evenredige belangenafweging — allemaal raken ze hier aan de kern van wat misging.

En dan het LVB‑traject, voorzitter. De minister heeft dit traject verkocht als zorgvuldig, als evenwichtig, als juridisch robuust. Maar als het enige orgaan dat de stem van de omgeving moest vertegenwoordigen nu verklaart dat het geen enkele invloed had, dan is het fundament onder dat traject weg.

Niet beschadigd, maar weg. De minister kan niet langer verwijzen naar participatie als legitimatie. Hij kan niet langer verwijzen naar zorgvuldigheid als schild. Hij kan niet langer verwijzen naar balans als excuus. De MRS‑crisis heeft de basis van zijn beleid weggeslagen.

Voorzitter, een minister die zijn legitimatie verliest, kan niet doorgaan alsof er niets is gebeurd. Een minister die de Kamer onjuist informeert over de kwaliteit van het participatieproces, kan niet rekenen op vertrouwen. En een minister die een juridisch kwetsbaar besluit verdedigt met argumenten die door de eigen bewonersvertegenwoordigers worden ontkracht, kan niet langer geloofwaardig functioneren in dit dossier.

Daarom ligt hier een motie van wantrouwen. Niet omdat de oppositie het zo graag wil, niet omdat het politiek handig is, maar omdat de feiten het noodzakelijk maken. De minister heeft het vertrouwen verspeeld dat nodig is om dit dossier te dragen. De MRS is ingestort. De façade is weg. En de minister staat in het volle licht.

Voorzitter, deze Kamer kan niet wegkijken. Deze Kamer moet handelen. Daarom dienen wij deze motie in.

Motie van wantrouwen

De Kamer,
gehoord de beraadslaging,

constaterende dat de bewonersvertegenwoordigers in de Maatschappelijke Raad Schiphol zijn opgestapt met de verklaring dat de MRS is verworden tot een “stempelmachine” zonder enige invloed op de besluitvorming;

overwegende dat de minister jarenlang heeft gesteld dat de MRS een volwaardige participatiestructuur vormde onder de Omgevingswet en dat het participatieproces rond het LVB zorgvuldig en evenwichtig zou zijn verlopen;

overwegende dat de uitspraken van de bewoners aantonen dat deze voorstelling van zaken onjuist is en dat het participatieproces in werkelijkheid geen betekenisvolle invloed heeft gehad op de besluitvorming;

overwegende dat hiermee de zorgvuldigheidsnorm van artikel 3:2 Awb, de motiveringsplicht van artikel 3:46 Awb en de evenredige belangenafweging van artikel 3:4 Awb in het geding zijn;

overwegende dat het LVB‑traject hierdoor politiek en juridisch is ondermijnd en dat de minister de Kamer onjuist heeft geïnformeerd over de kwaliteit en integriteit van het participatieproces;

spreekt uit dat de Kamer het vertrouwen in de minister van Infrastructuur en Waterstaat heeft verloren;

en gaat over tot de orde van de dag.

De tekst van deze motie mag vrij van rechten worden gebruikt door een politieke partij die zich geroepen voelt omwonenden van Schiphol te beschermen.

Sla dit artikel op in uw favorieten